short interview with elmas deniz - for the catalogue of the exhibition "overtime work"

Elmas Deniz: Dear Köken, Can you tell us a bit about your works?

Köken Ergun: I want to respond to this question by asking another question: Why am I doing all of these works? For me, artistic production results from an existential malaise. Individuals who feel being stranded resort to creative activities as a way out. Albert Camus renders it clearly in his L’Etranger: Out of the blue, a man shoots down another. However, there must be something behind it. The man is burdened with all that being imposed by the world he lives in. There he goes off the deep and shoots one. What’s significant here is not the fact that somebody is shot, or a human being is dying; but, to feel trapped in by boredom, and to act it out. Remember Raskolnikoff in Crime and Punishment... It’s a matter of “Damn this world!’’ as well. I care to call it ‘worldly nausea’. Such sickness is what triggers the creative practice. Those creative actions I find interesting take root from such nauseas and sicknesses. Not all that jazz planning on fame and prestige, as you know, so many poseurs are there dancing to claim something.

Anger is the driving force behind my works. I am dealing mostly with topics that irritate me. In I, Soldier, there’s frustration against military service, and the fear of my father. In The Flag, you can trace my grudge at nationalism. In Wedding, there is anger against patriarchal social order. In Tanklove, my irritation with the coup d’etats. And much more… If I wouldn’t handle these works, I couldn’t sleep a bit, and maybe would hurt someone. Each time I am able to display these, I get relieved a little. Maybe, I am curbing the violence in me. There’s a term I heard from Vasıf Kortun first: Exorcism. Sort of freeing of an evil spirit. Such is a real term to illustrate an artist’s moods. To cut to the chase, I am working out my projects so as to exorcise.

Elmas Deniz: What are you up to lately?

Köken Ergun: A couple of years ago, I decided to produce my new works in the Eastern Mediterranean. Since then, I’ve been working in the region. There is a selection of videos I chose from the archives of B’tselem; a human rights organization, which operates within the territories under Israeli occupation. B’tselem has been giving away cameras to Palestinian families who live near the Jewish Settlements. They are requested to record the human rights violations befalling them through daily life committed by violent settlers or soldiers. Those recordings are used as legal proof when submitted to legal institutions. However, sometimes they come up with unexpected, surprising recordings. So, I make a selection of such unexpected and personal footage. I present them as in a lecture sometimes. On other occasions, I make installations using these within the range of an exhibition. And in such lectures with anthropologists, film theorists, and the audience, we discuss many issues from documentation to representation of different cultures; from copyrights to the features of raw recordings; by exchanging ideas. It is sort of a project outside the sphere of art in fact.

Here we have in this exhibition The Binibining (Promised Land) Project. It comprises of a book and a video. What is displayed in the exhibition is an unfinished video. To put an unfinished work before the audience is relatively a new act for my own behalf. I find it interesting. When I first started my art practice, I wouldn’t display an unfinished work; which always brought forth a kind of performance anxiety. However, I see it now as an improving and progressive process.

As to the topic of this exhibition, artist’s overtime work, I think that working comes with faith. There are similarities between belief and production of art. What people usually want to combine together are art and science. In my opinion, such is a futile effort. Positive sciences require direct consequences, want to know and prove it all. Yet, art is not concerned with proving something, and it should not. Faith embraces certain things without questioning, thus being much more an abstract phenomenon as is art. And, the state of love is similar to this. You don’t work for it; you live for it. That counts for faith as well. If art becomes an indispensable aspect of your life, then you are already working. But then, you don’t work merely for working. There, it becomes all natural for you as if searching for faith, searching for love…

short interview with elmas deniz - for the catalogue of the exhibition "overtime work" - turkish

ELMAS DENIZ -Bize birazcik islerinden bahsedebilir misin?

KOKEN ERGUN - Ben bu soruya bir soruyla karşılık vermek isterim: Bu yaptıklarımı neden yapıyorum? Bence sanat üretimi varoluşçu bir sıkıntıdan kaynaklanıyor. Ruhu havasızlıktan bulanmış bireyler çıkış yolu olarak yaratıcı eylemlere başvuruyorlar. Bunu Albert Camus L'Etranger’de çok güzel açıklar. "Bayram Değil Seyran Değil Eniştem Beni Niye Öptü?" misali, bir adam bir başka adamı pat diye vurur. Ama bu işte öyle pat diye olmuyor aslında. Adam o anda, içinde yaşadığı dünyanın kendi üzerindeki bütün baskılarını kafasının üstünde hissediyor. Tepesi atıyor, birini vuruyor. Burada önemli olan birinin vurulması, ya da bir insan evladının ölmesi değil. Sıkıntıdan bulanmak, ve bunu dışarı vurmak eylemi. Suç ve Ceza'daki Raskolnikov'u hatırlayalım... "Batsın Bu Dünya" durumu biraz da. ‘Dünya bulantısı’ diyorum ben buna. İşte genelde bu tür bulantılar yaratıcı eylemi tetikliyor. Benim ilgilendiğim yaratıcı eylemler de bu tür bulantılardan kaynaklanan şeyler. Şan şöhret için yapılan bel kıvırmalar değil. Bildiğin gibi "binlerce dansöz var”...

Ben ise sinirimden yapıyorum. İşlerimde ele aldığım konular hep beni kızdıran şeyler. Ben Askerim’de askerliğe olan sinirim var. Bir de babama olan korkum. Bayrak’da milliyetçiliğe olan garezim var. WEDDING’de erkek egemen toplum düzenine olan sinirim var. TANKLOVE’da askeri darbelere karşı tepkim var. Var da var… Şimdi ben bunları yapmazsam rahat uyuyamam. Belki de birilerine zarar veririm. Bu işleri her gösterişimde bir nebze rahatlıyorum. Belki de içimdeki şiddet duygusunu dizginliyorum. Şu terimi ilk kez Vasıf Kortun’dan duymuştum: Exorcism. Bir çeşit ruh çıkartma. Toksinleri atarak arınma da diyebiliriz buna. Bunaltıyı kusma da diyebiliriz. Sanatçının ruh hallerini çok iyi açıklayan bir terim. Kısacası ben exorcism için yapıyorum bu yaptıklarımı.

ED - Nelerle ilgileniyorsun son zamanlarda?

KE - Bir kaç sene önce artık yeni işlerimi Doğu Akdeniz’de üretme kararı verdim. O günden beri bu coğrafyada çalışıyorum. İsrail işgali altındaki bölgelerde faaliyet gösteren B’tselem İnsan Hakları Örgütü’nün video arşivinden yaptığım seçkiler var örneğin. B’tselem, 2007 yılından beri yerleşimlere yakın yaşayan Filistin’li ailelere kameralar dağıtmakta. Bu kameralarla gündelik hayatlarında başlarına gelen insan hakları ihlallerini kaydetmeleri isteniyor. Kameraya yakalanan anlar yasal kurumlara başvurulduğunda kanıt olarak kullanılıyorlar. Ama aynı kameralara bazen beklenmedik şeyler çekildiği de oluyor. İşte ben bu beklenmedik ve kişisel kayıtlardan bir seçme yapıp, bunları bir konferans şeklinde ya da bazen sergi içerisinde yerleştirilme olarak sunuyorum. Bu konuşmalara davet ettiğim antropologlar, film teorisyenlenleri ve seyirci ile dokümantasyondan başka kültürlerin temsiline; telif haklarından ham kayıtların özelliklerine kadar bir çok konuda fikir alışverişinde bulunuyoruz. Bir nevi sanat dışı bir proje bu.

Bir de sergide göreceğiniz Binibining (Vadedilmiş Topraklar) projesi var. Proje hem bir kitap hem de videodan olusuyor. Sergide gördüğünüz video aslında bitmemiş hali. Bitmemiş bir işin seyirci karşısına çıkması, bende yeni gelişen bir süreç. İlgimi çekiyor. Sanat pratiğine ilk başladığımda süreci tamamem bitirmeden seyirci karşısına çıkartmazdım. Bu beraberinde tabii ki bir tür performans stresi getirirdi. Ama şimdi bunu geliştirici ve ilerici bir süreç olarak kabul ediyorum.

Serginin konusu olan sanatçının çalışma rejimi ile ilgili olarak da, çalışmanın imandan geldiğini düşünüyorum. İnanç ile sanat üretimi arasında yakınlıklar var. Bilimle sanatı buluşturmak isterler genelde. Bence bu başarısız bir çaba. Zira pozitif bilimler sonuç ister, bilmek ister, kanıtlamak ister. Sanatta ise kanıtlama kaygısı yoktur, olmamalıdır. İman bazı şeyleri sorgulamadan kabul eder, bu nedenle sanat gibi daha abstract bir olgudur. Aşk da buna benzer. Aşk için çalışılmaz, yaşanır. İman için de yaşanır. Sanat da bunlara benzer. Yaşamının vazgeçilmez bir parçası olursa sanat, o zaman zaten çalışırsın. Ama çalışmak için çalışmış olmazsın. Zaten o senin doğal halindir. Aşkı arar gibi, imanı arar gibi...